"Schilderen is een trage en, misschien wel daarom, ouderwetse bezigheid. Zeker in een tijd waarin alles snel is of moet zijn."
Alice Brasser
(1965) houdt van deze traagheid, het is haar manier om naar de wereld te kijken. Zij ziet dingen en vertaald dit in verf. Dit proces omschrijft zijzelf als onderzoeken, uitproberen, weglaten, filteren, omkeren en liegen. Alles om een spannend beeld te krijgen, of op zijn minst te verbazen.
Hoewel Alice nooit vantevoren weet hoe een schilderij er precies uit zal gaan zien staat de sfeer of atmosfeer vast in haar hoofd. "Het is net alsof je tijdens het werk moet gaan scherpstellen tot het beeld dat je zoekt tevoorschijn komt."
Zij vertrekt vaak bij de waarneming en probeert al schilderend een vertaling te vinden voor de werkelijkheid die overeenkomt met de sfeer in haar hoofd.
Als je kijkt naar het werk van de laatste 2 jaar kun je vaststellen dat het werk over het algemeen een stuk donkerder is geworden.
Naast kleur, patronen en ritme is zij zich steeds meer bezig gaan houden met licht. Tegenlicht, oplichten, licht in het duister, wat zie je nog als het donker is? Spiegeling, weerkaatsing?
Het lijkt in eerste instantie tegenstrijdig dat schilderen donkerder wordt als je je bezig houdt met licht.... maar het een kan niet zonder het ander.
De expositie loopt van 5 oktober tot 5 november.
Runner
|
Riverside
|
Big shade
|
The Lichenforest
|
Playground
|
La Quinceanera
|
Entering the garden
|
The Park
|
Queen of Hearts
|
Las Mariposas
|
Pique Dame
|
Girl
|